Telewizor plazmowy
Działanie pojedynczych komórek w panelu plazmowym przypomina konstrukcję świetlówki.
Wewnątrz miniaturowych komórek szklanych znajduje się gaz szlachetny. Jest on pobudzany wysokim napięciem, w skutek czego gaz zamienia się w plazmę i emituje promieniowanie ultrafioletowe. Ten rodzaj promieniowania nie jest widoczny przez człowieka, dlatego wewnątrz komórki umieszczony jest fosfor, który pod wpływem promieniowania ultrafioletowego emituje światło widzialne. W zależności od rodzaju luminoforu można otrzymać różne barwy świecenia. W panelach plazmowych wykorzystuje się tylko piksele o trzech podstawowych barwach: czerwonej, zielonej i niebieskiej. Trzy komórki w kolorach RGB występują zawsze obok siebie tworząc subpiksel.
Pozostałe kolory tworzy się zmieniając proporcje udziału każdego koloru podstawowego w świeceniu subpiksela.
Na ekranie plazmowym w zależności od rozdzielczości może być kilka milionów takich pikseli. Oglądane z pewnej odległości tworzą jedną powierzchnię odwzorowującą kolejne obrazy filmu.
Stworzenie ekranu z ogromnej ilości mikrokomórek to poważne wyzwanie dla technologów. Do każdego piksela musi być dostarczone wysokie napięcie i elektrody sterujące ich świeceniem. Uzyskanie tego efektu stało się możliwe po zastosowaniu technologii cienkowarstwowych. Komórki łączone są w linie i kolumny i sterowane wspólnymi elektrodami. Dostęp do poszczególnych pikseli możliwy jest przez wysłanie jego adresu zawierającego współrzędne.
Technologia plazmowa przeznaczona jest do paneli wielko-ekranowych. Wynika to z ograniczeń dotyczących miniaturyzacji poszczególnych komórek. Najmniejsze panele spotykane w sprzedaży mają 32 cale. Z uwagi na wyższy koszt produkcji niż LCD technologia plazmowa zostanie w przyszłości wyparta przez stale doskonalone ekrany LCD i OLED, pozostanie wyłącznie do budowy największych ekranów.
Jakość obrazu jest wyraźnie lepsza niż na ekranach LCD. Wynika to z różnic technologicznych. Piksel w panelu plazmowym emituje prawdziwe światło, a w LCD tylko steruje filtrem barwiącym białe światło świetlówki. Głębia kolorów jest tak samo pełna jak w tradycyjnych kineskopach CRT.
Kąt widzenia jest zdecydowanie większy niż w LCD, barwy nie zmieniają się przy patrzeniu z boku. Plazma nie ma takich problemów z odtwarzaniem czerni jak LCD, bo może sterować jasnością każdego piksela w pełnym zakresie.
W stosunku do kineskopów tradycyjnych nie ma tu ograniczeń dotyczących wypukłości ekranu i jego wielkości. Wraz ze wzrostem przekątnej ekranu, można zwiększać jego rozdzielczość. Możliwość odtwarzania materiału filmowego w rozdzielczości HD jest podstawową zaletą paneli plazmowych.
Telewizory plazmowe można oglądać tylko z dużej odległości. W każdej komórce ekranu następują wyładowania. Światło uzyskane z pojedynczej komórki na ekranie plazmowym może być tylko zapalone lub zgaszone. Aby uzyskać pośrednie zakresy jaskrawości komórka jest przełączana z dużą częstotliwością. Ten efekt migotania nie jest dostrzegalny z powodu bezwładności ludzkiego oka ale powoduje jego meczenie przy patrzeniu z bliska.
Panel PDP jest też źródłem szkodliwego promieniowania, oglądanie z niewielkiej odległości jest więc niezdrowe.
Telewizory plazmowe w porównaniu z innymi typami o tej samej przekątnej pobierają dużo więcej prądu. Większe zużycie energii to także zwiększona awaryjność. Podzespoły elektroniczne pracujące w wysokiej temperaturze psują się częściej.
Ekran plazmowy ma mniejszą trwałość niż LCD i kineskopowy. Zużycie następuje nierównomiernie. Szybciej wypalają się piksele emitujące jaśniejsze światło. Często efekt zużycia jest widoczny w postaci cienia po jaskrawych elementach obrazu, np. wypalone logo często oglądanego programu. Ekran plazmowy łatwo można uszkodzić przez przypadkowe stuknięcia lub nawet nieprawidłowe przenoszenie go.
Technologia produkcji, montaż powierzchniowy, miniaturyzacja to cechy, które bardzo utrudniają naprawę telewizorów plazmowych. Nawet autoryzowane serwisy producenta wymieniają tylko całe bloki, które są bardzo drogie. Inne serwisy zazwyczaj nie maja dostępu do unikalnych części, dokumentacji serwisowej i programów diagnostycznych. W praktyce oznacza to, że plazma jest jednorazówką.
